Ja, ja, wie had dat ooit gedacht, ik word (ben) een echte meisjesmama.
Mensen vroegen, toen ik zelf nog een klein meisje was (met twee broertjes), wel eens aan me of ik een zusje wilde, maar dat wilde ik absoluut niet. Ik hield niet van die echte meisje-meisjes met bloemetjesbroeken en jurkjes en strikjes in het haar. Op de kleuterschool legde mijn moeder dan vaak een jurkje voor me klaar, met (o gruwel) zo'n pikmaillot, maar wanneer ik dan vervolgens beneden verscheen, had ik doodleuk mijn spijkerbroek aan.
Ik wilde geen barbie, geen my little pony en geen poppenhuis. Geen make-up pop of origamie. Ik verafschuwde van die meisjes die begonnen te huilen als er een vlek op hun kleren kwam.
Ik zat het liefst te tekenen, te lezen en anders speelde ik met jongens. Nog herinner me ik die vreselijke dagen, als er vrienden van papa en mama kwamen met hun dochtertje, en dat ik dan met haar met de poppen moest gaan spelen.
En ook toen ik ouder was wilde ik geen zus, ik zag de rivaliteit tussen sommige zussen en hoorde hen elkaar afkatten en dacht, neh, blij dat ik twee broertjes heb (en ik kan je vertellen dat het geen lieverdjes waren).
Maar mensen veranderen en zo ook ik. Nog steeds ben ik geen make-up meisje, maarrrr, ik hou van roze, ik hou van bloemetjes, rokjes en jurkjes en van poppen. Ik hou van kantjes en froezeltjes (al moet het niet te gek worden) en ik hou van moedertje spelen. Kortom, ik blijk een geboren meisjesmama!
