Vorige week woensdag ging ons lieve kleine meisje voor het eerst helemaal alleen uit logeren, en wel bij haar lieve tante Reinilde (tweelingzus van lief).
We hadden haar thuis al voorbereid. 's Ochtends maakte ze eerst nog een mooie tekening voor haar tante.

Daarna moest ze hoognodig in bad en toen gingen we samen haar koffertje inpakken. Toevallig was dit koffertje al een paar dagen erg populair om mee te spelen, dus dat kwam goed uit. We stopten er samen haar slaapzakje, Aaltje, haar andere bedknuffeltjes (die ze ergens vond en sindsdien ook meemoeten in bed), haar vitamientjes en haar tandenborstel en tandpasta er in. Vanaf dat moment liet ze het koffertje niet meer los. De overige spullen (een heleboel) stopten we in andere tassen. Haar gieter moest natuurlijk ook mee

.

We stapten in de auto en toen we bij tante waren gaf ik haar haar koffertje en de tekening die ze had gemaakt en zo liep kwam ze bij tante aan, zooooo schattig! (Helaas hebben we hier geen foto van)
Tante had allemaal hele leuke schattige spulletjes voor Saar klaargezet waardoor ze zich meteen meer dan thuis voelde.

 
We aten samen nog een lekkere lunch en toen was het dan echt tijd voor ons om naar huis te gaan. Zoals dat meestal gaat hadden wij er meer moeite mee dan Saar zelf. Toen we de hoek om waren, schijnt ze nog: Dag papa, dag mama te hebben gezegd.

Tegen alle verwachtingen in had papa er 's avonds meer moeite mee dan mama (maar die miste Saar de volgende ochtend weer meer) en na het ontbijt gingen we ons meisje maar weer ophalen. Het was supergoed gegaan. Saar was zowel 's middags als 's avonds goed gaan slapen en had het verder ook erg naar haar zin gehad en dat had ze nog steeds. We bleven nog even om ons te laten verwennen met opnieuw een lekkere lunch. Saar sliep nog op het intussen vertrouwde kamertje.

Daarna vertrokken we naar mijn vriendinnetje dat haar tweede kindje heeft gekregen, een prachtige dochter genaamd Fenne (zusje van Lasse, toekomstige man van Saar voor diegenen die mij al langer volgen).
Daar konden we mee-eten en toen kon Saar eindelijk weer naar huis. Wat ze toch ook altijd weer fijn vindt. Als we bijna bij onze straat zijn, zegt ze altijd "Thuis".